بازی زمان میان تهران و واشنگتن؛ چه کسی دست بالاتر را دارد؟
رابرت هاروارد، عضو سابق شورای امنیت ملی آمریکار، با اشاره به توقف حملات نظامی احتمالی آمریکا علیه ایران، گفت واشنگتن همچنان تلاش میکند با حفظ فشارهای اقتصادی، سیاسی و نظامی، تهران را به پذیرش خواستههای خود در زمینه تنگه هرمز و برنامه هستهای وادار کند.
همشهری آنلاین – گروه سیاسی: رابرت هاروارد، مقام ارشد بازنشسته نیروی دریایی آمریکا و عضو سابق شورای امنیت ملی این کشور، با اشاره به توقف حملات نظامی علیه ایران از سوی دونالد ترامپ، گفت واشنگتن برای وادار کردن تهران به پذیرش خواستههای خود همچنان به حفظ فشارهای نظامی، اقتصادی و سیاسی ادامه خواهد داد ولی راهبرد ایران هم تغییری نمیکند.
به نظر شما اکنون وضعیت در چه مرحلهای قرار دارد؟ ما شاهد بودیم که رئیسجمهور ترامپ ابتدا ایران را بمباران کرد و سپس از احتمال دستیابی به توافق سخن گفت. ارزیابی شما چیست؟
چند نکته در اینجا وجود دارد. نخست موضوع سیاست است. میتوان دید که ائتلاف تا چه اندازه اهمیت دارد. این همان چیزی است که متحدان ما میخواستند و ما نیز باید به آن توجه کنیم. این موضوع اهمیت این شراکتها را دوباره نشان میدهد. موضوع دیگر زمان است. رئیسجمهور هر زمان که بخواهد میتواند حملات را از سر بگیرد، اما باید فشار را حفظ کند. در حال حاضر، فشار مالی؛ یعنی زمانی که هیچ درآمدی وارد کشور نشود، فشار بر حکومت را افزایش میدهد و این فشار مستقل از انجام حملات نظامی ادامه دارد. بنابراین زمان به نفع اوست. همانطور که گفتم، او هر زمان که بخواهد میتواند دوباره حمله کند.
اما ایران هم معتقد است زمان به نفع اوست. انتخابات در پیش است و مردم آمریکا نیز فشارهای اقتصادی، از جمله افزایش هزینه سوخت، را احساس میکنند. به نظر میرسد آنها یک بازی رفتوبرگشتی انجام میدهند و تلاش میکنند رئیسجمهور را تحت فشار قرار دهند. آیا فکر میکنید در بلندمدت آنها متوجه شدهاند که ترامپ احتمالا مانند یک رئیسجمهور معمولی نگران انتخابات میاندورهای نیست و ممکن است دوباره به حملات نظامی بازگردد؟
راهبرد ایران هیچ تغییری نکرده است. آنها همچنان در حال بازی با زمان هستند. آنها امیدوارند اراده سیاسی آمریکا کاهش پیدا کند و فشار انتخابات میاندورهای باعث شود رئیسجمهور راهبرد خود را تغییر دهد، اما فکر میکنم آنها دقیقا عکس این موضوع را مشاهده میکنند.
همانطور که رئیسجمهور متوجه شده، آنها حاضر به مذاکره واقعی نیستند. بنابراین او مجبور است فشار را ادامه دهد تا زمانی که آنها موافقت کنند، بپذیرند تنگه هرمز یک آبراه بینالمللی است و دیگر آن را تهدید نکنند. علاوه بر این، آنها باید مواد هستهای را تحویل دهند.
رئیسجمهور در این زمینه موضع ثابتی داشته است. ایرانیها نیز موضع خود را حفظ کردهاند؛ بنابراین تنها پاسخ، افزایش فشار و اعمال بیشترین فشار ممکن بر حکومت ایران است. حتی اگر در حال حاضر از حملات نظامی استفاده نشود، ممکن است اقدامات دیگری در جریان باشد. میبینیم که اعضای کابینه در حال بررسی راهکارهای همهجانبه هستند: آیا میتوان مرزها را بست؟ آیا میتوان حریم هوایی را محدود کرد؟ آیا میتوان فشار مالی و سیاسی بر دولت ایران را، با همکاری عربستان و دیگر کشورها، افزایش داد؟
