ساخت فیلمی درباره کشتن رهبر کره شمالی اشتباه محض بود

همشهری آنلاین: ساخت فیلم «مصاحبه» در سال ۲۰۱۴ با بازی سث روگن و جیمز فرانکو به یک حمله سایبری انجامید که فیلمنامه‌های محرمانه و اطلاعات شخصی را فاش کرد.

مایکل لینتن، مدیرعامل پیشین سونی پیکچرز اینترتینمنت، اکنون با حسرتی عمیق به فیلم «مصاحبه» نگاه می‌کند. او در بخشی از خاطرات تازه‌اش با عنوان «از اشتباه تا معنا: مالک گذشته‌ات باش تا گذشته مالک تو نشود» که اخیراً در وال‌استریت ژورنال منتشر شده، توضیح می‌دهد که چراغ سبز دادن به ساخت «مصاحبه» — کمدی سیاهی با بازی روگن و فرانکو درباره طرحی برای ترور کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی — «بزرگ‌ترین اشتباه حرفه‌ای» او بوده، زیرا به هک بدنام سونی انجامید.

لینتن می‌نویسد که در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۴ از سوی رئیس بخش فناوری اطلاعات مطلع شد که ۷۰ درصد سرورهای سونی به‌طور جبران‌ناپذیری آسیب دیده‌اند. هکرها ایمیل‌های سرقت‌شده‌ای را منتشر کردند که شامل فیلمنامه‌های محرمانه و اطلاعات شخصی بود. اف‌بی‌آی وارد ماجرا شد و شواهد نشان می‌داد کره شمالی به‌احتمال زیاد پشت این حمله بوده تا از اکران فیلم جلوگیری کند.

پیش از اکران ۲۵ دسامبر، فیلم از چرخه نمایش در سینماهای بزرگ آمریکا خارج شد، زیرا گروه‌های هکری تهدید کرده بودند تماشاگران در سالن‌ها در خطر خواهند بود.

به گفته لینتن، هشت ماه پس از آغاز تحقیقات، اف‌بی‌آی به این نتیجه رسید که کره شمالی پشت این حمله سایبری بوده است. پیامدهای این ماجرا باعث شد روابط استودیو با چهره‌های برجسته صنعت سینما، از جمله ویل اسمیت، آدام سندلر و آنجلینا جولی، آسیب ببیند. حتی باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، با لینتن تماس گرفت و به او گفت: «وقتی کشتن رهبر یک کشور خارجی متخاصم را به محور داستان تبدیل کردی، به چه فکر می‌کردی؟ معلوم است که این اشتباه بود.»

لینتن اکنون می‌پذیرد که بزرگ‌ترین اشتباه او «تصمیم برای چراغ سبز دادن شتاب‌زده به یک پروژه» بوده است. او اعتراف می‌کند انگیزه‌اش برای موافقت با ساخت فیلم در وهله نخست از «میل به تعلق داشتن» و اهمیت دادن به «نظر دیگران» ناشی می‌شد.

او می‌نویسد: «فقط برای لحظه‌ای می‌خواستم به گروه فیلمسازان جسوری بپیوندم که آثار ساختارشکن می‌سازند. برای لحظه‌ای می‌خواستم — به‌عنوان یک فرد برابر — کنار بازیگران باشم. از بازی کردن نقش بزرگسال مسئول خسته شده بودم، از اینکه بیرون مهمانی بایستم و فقط نظاره‌گر باشم در حالی که بازی ریسک می‌کنم.»

او در پایان می‌افزاید: «خودِ دوران راهنمایی‌ام کنترل را به دست گرفت و خودِ بزرگسالم جرئت ناامید کردن بقیه بچه‌ها را از دست داد. مهمانی از کنترل خارج شد و شرکت، کارکنانش، خانواده‌ام و خودم بهای سنگینی پرداختیم.»