نقش تلویزیون در یادگیری

تلویزیون می تواند نقش آموزشی بالایی داشته باشد زیرا برنامه های مخصوص کودکان چگونگی خواندن و شمردن را به آنها می آموزد و کودکان را با افکار تخیلی و خلاق آشنا می سازند. اما هرچند “برنامه کودک” مدت زمان مناسبی را برای نشستن کوک در پای تلویزیون فراهم می ساخت، پیشرفت های تکنولوژی از قبیل کانال های بیشتر، تلویزیون ماهواره ای و بخصوص ویدئو، این امکان را برای کودک فراهم ساخته اند که تمام روز به تلویزیون بچسبند.

تلویزیون نه تنها به هیچ وجه برای کودک تحریک بخش نیست بلکه دارای تاثیری فلج کننده و مسحور کننده روی بچه هاست. زیرا ادراک آنها با لمس و ادراک مستقیم دنیای اطراف که برای رشد به آن نیاز دارند قطع می شود. هر پدر و مادری می داند که تلویزیون بچه های پر سروصدا را آرام می کند و بچه ها اغلب برای اینکه چیزی از بیرون حواس آنها را پرت نکند، خیلی نزدیک به تلویزیون می نشینند. وسوسه استفاده از تلویزیون برای سرگرم کردن کودکان هنگامی که پدر و مادر وقت یا انرژی بازی با آنان را ندارند بسیار قوی است. متاسفانه این موضوع میزان ارتباط اجتماعی با والدین را که برای رشد اجتماعی و زبانی کودک اهمیت فراوان دارد کاهش می دهد. ممکن است زمان قصه خواندن که در آن پدر یا مادر به اتفاق کودک وقایع کتاب را دنبال می کنند و کودک از نیروی تخیل خود استفاده می کند و به تدریج با کلمات مکتوب آشنا می شود، به تدریج جای خود را به تماشا کردن تلویزیون و ویدئو می دهد، که در آن کودک تنهاست و دریافت کننده اطلاعاتی راجع به دنیای خودش می باشد که شاید اگر خودش آنها را کشف کند لذت بخش تر می باشد.

امروزه حتی ممکن است که پدر و مادران اندیشمند نیز خود را با این توجیه که فقط اجازه تماشای برنامه های ویژه کودکان و برنامه های آموزشی را به کودکان خود می دهند بفریبند و با دادن اجازه تماشای تلوزین به فرزندانشان وقت فراغتی را برای خود فراهم آورند.

 

            تلویزیون مانع انجام فعالیت های زیر توسط کودک شما می شود:

۱٫       جستجو، غربال کردن و تجزیه و تحلیل اطلاعات و سپس استفاده از آن در موقعیت های روزمره.

۲٫       تمرین مهارت های حرکتی، خواه ظریف یا غیر ظریف.

۳٫       تمرین هماهنگی چشم و دست.

۴٫       استفاده بیش از دو در یک زمان برای درک بهتر محیط پیرامون.

۵٫       پرسیدن سوال و دریافت پاسخ های مفید آموزشی.

۶٫       کاوشگری و استفاده از کنجکاوی خود.

۷٫       استفاده از ابتکار عمل یا انگیزه.

۸٫       پاسخ به چالش ها.

۹٫       حل مسائل.

۱۰٫   تفکر تحلیلی.

۱۱٫   استفادهاز قوه تخیل.

۱۲٫   تمرین مهارت های ارتباطی.

۱۳٫   بهبود مهارت های کلامی.

۱۴٫   خواندن و نوشتن.

۱۵٫   خلاق یا سازنده بودن.

۱۶٫   عدم توانایی در تمرکز برای مدت طولانی بدلیل لرزش تصویر تلویزیون.

۱۷٫ عدم رشد تفکر منطقی و متوالی، زیرا در تلویزیون عملیات بطور مداوم در زمان عقب و جلو می رود یا بطور موازی در زمان صورت می گیرد.

اشتراک گذاری در:

تبادل نظر

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد

به من اطلاع بده
avatar
wpDiscuz